2017 Dr Loosen Dr L Riesling

Riesling is een witte druivensoort. Oorspronkelijk komt de druif uit Duitsland. In de gebieden rondom de Moezel en de Rijn worden al eeuwen Rieslings van wereldklasse gemaakt. De druif staat als een van de beste soorten bekend. Vooral in Duitsland (regio's Mosel-Saar-Ruwer, Pfalz, Rheinessen en Rheingau) en in Frankrijk (Elzas) is hij zeer geliefd. Ook in Australië, Oostenrijk, Nieuw-Zeeland, Canada, Verenigde Staten, Zuid-Afrika, Luxemburg, Noordoost Italië en Oost Europa kom je de Riesling druif tegen. De riesling druif heeft een prachtig karakter. Een raspaardje dat altijd trouw aan zichzelf blijft of hij nu verwerkt wordt tot een droge of een zoete wijn, of hij opgroeit in de koelste delen van Duitsland of in het warme Australie: Riesling smaakt altijd naar riesling. De meest verfijnde riesling wijnen komen echter uit de wat koelere streken.

Kenmerken van de druif zijn de pittige zuren en de welriekende aroma's van bloemen en citrusfruit. De Riesling vertegenwoordigt in de smaak ook de bodem waar hij verbouwd wordt. Een bodem van leisteen geeft een wat rokerig smaakje geven terwijl andersoortige bodems meer naar mineraal, staal, teer, aards, bloemen of kruiden smaken. Typische aroma's: perzik, appel, citrusfruit, citroen, limoen, pompelmoes, ananas en passievrucht, citronella, munt, muskaat, kamperfoelie, brem, linde, acacia.

Synoniemen

Rhein Riesling (Oostenrijk)
White Riesling (Californië en Canada)
Rhine Riesling (Australië)
Riesling Renano (Italië)

Mosel (Nederlands: Moezel) is een wijnstreek in Duitsland rond de rivieren de Moezel, de Saar en de Ruwer tussen de Hunsrück en de Eifel in het Rijnleisteengebergte. De Moezel strekt zich in Duitsland uit tussen Koblenz en Trier (Rijnland-Palts). De streek is bekend om zijn voornamelijk witte wijnen van de Riesling, Elbling en Müller-Thurgau druiven. De meeste wijnen zijn halfzoet of zoet, maar de laatste jaren neem het aantal droge wijnen toe en bedraagt thans zo'n 41%. Ongeveer de helft van de percelen liggen op steile hellingen met een stijging van meer dan 30% en in terrassen.

De wijnbouwgeschiedenis van de Moezel gaat terug tot begin 4e eeuw, en onder impuls van Karel de Grote werd omstreeks 800 een selectie van de beste druiven en de beste liggingen, gecombineerd met een strenge wetgeving voor wijnbouwers en handelaren, doorslaggevend voor het ontstaan van een kwaliteitsgebied.
Het hoogtepunt van de wijnbouw aan de Moezel was omstreeks 1600, toen het verbruik per inwoner op ongeveer 120 liter per persoon lag, en de Moezelwijn in heel Europa erg gewaardeerd was. Ruim 300.000 hectare besloeg het wijnbouwareaal van de Moezel. Anno 2009 is dat ongeveer 9.000 hectare.
In de 17e eeuw echter waren de crisis en tal van oorlogen het begin van een eerste verval van de Moezelwijn. Daarenboven liet ook het klimaat in die periode te wensen over. Eind 17e eeuw echter kende de Moezel een heropbloei, mede door de intrede van de Rieslingdruif, die op de hellingen van de Moezel van hoge kwaliteit is.
In de tweede helft van de negentiende eeuw sloeg het noodlot opnieuw toe (en dit keer in heel Europa), en werd twee derde van alle wijnstokken aangetast door druifluis. Daarna volgden nog twee wereldoorlogen.
Zo kwam het dat men begin jaren vijftig van de twintigste eeuw werkelijk van een nieuwe start kon spreken. Men bracht de opbrengst per hectare constant hoger (van 50 hl, tot boven de 100 hl per hectare) door het systematisch bestrijden van plagen, verbeterde productiemethodes en productieve druivenrassen.
Het verbruik per persoon in die periode lag echter maar op 25 liter, zodat men steeds meer begon te exporteren en meer en meer goedkope massaproducten op de markt bracht, waardoor de Duitse wijnbouw het imago van goedkoop massaproduct heeft gekregen.
Begin jaren negentig echter begon de grote ommezwaai en begrepen sommige wijnbouwers dat ze enkel nog met kwaliteit een plaatsje op de markt konden veroveren. Ze namen maatregelen als minder opbrengst per hectare, uitsluitend volrijpe druiven oogsten, voor de beste kwaliteit manueel oogsten en hygiënisch werken in de kelder, wat ervoor zorgde dat heden ten dage bij meerdere wijnbouwers aan de Moezel echte topkwaliteit te verkrijgen is. De wijnbouwersvereniging Bernkasteler Ring - die overigens al sinds 1899 bestaat - wordt steeds actiever. Ook in het meest gunstige wijngebied de "Mittelmosel" is een goede Riesling niet vanzelfsprekend. Een de wijnmaker zal zich hier bijzonder voor moeten inspannen. Men kent ook hier de verschillende wijn klassificaties.

De Mosel-Saar-Ruwer is een van de mooiste wijnstreken van Duitsland, een gebied waar prachtige wijnen vandaan komen. De Moezel is vooral het koninkrijk van de vermaarde Riesling-druif. Dat deze druif het in deze streek tussen Koblenz en Trier het hier zo goed doet, heeft te maken met een combinatie van klimaat en bodem. Het koele, noordelijke klimaat, zorgt er voor dat de Rieslingdruif lang moet rijpen voor hij geplukt kan worden. Dat is essentieel voor de hoge kwaliteit van de wijnen. Het koele karakter van het weer zorgt er voor dat de riesling mooie zuren opbouwt en een uitgesproken aromatisch karakter krijgt. Vooral de late najaarsnachten, met veel afkoeling, zijn belangrijk voor de kwaliteit van de druiven. Door het lange groeiseizoen en de lage temperaturen zijn de wijnen zeer intens van smaak en hebben altijd een goede zuurgraad. Het koele gebied, waar veel Riesling staat aangeplant, is van nature befaamd om zijn elegante wijnen, die veel verfijning hebben en die bovenal niet te zwaar zijn. Kenners zijn het er dan ook over eens dat in deze streek Rieslings worden geproduceerd die tot de beste ter wereld behoren.

Maar dat is nog lang niet alles. Want dan zijn er nog de unieke ligging en de prachtige bodem van de beste wijngaarden van de streek. De ligging van de wijngaarden, op de steile hellingen van de oever van de Moezel en zijn zijrivieren, de Saar en de Ruwer, op de befaamde ‘Steillagen’, is voltrekt uniek. Wijnboeren weten in het vroege voorjaar feilloos de beste hellingen aan te wijzen. Waar de sneeuw het eerste smelt profiteert de  wijnstok in de zomer het meeste van de zonnewarmte. De mooiste hellingen liggen op het westen, omdat deze de meeste zonne-uren krijgen. De variatie in de kwaliteit van de wijngaarden is enorm. De Moezel en de Saar zijn de Duitse rivier met de meeste bochten, zodat de hellingen in alle richtingen kunnen liggen. Het heeft wel een groot nadeel: door de steile hellingen is het ondoenlijk het werk in de wijngaard te mechaniseren, dus alles moet hier met de hand gebeuren.

Daarnaast is er de ondergrond zelf. De beste bodem bevat veel leisteen. Dat heeft de eigenschap de zonnewarmte van overdag in de avonduren vast te houden, en daarmee de druiven nog wat extra te verwarmen. Daardoor kan het rijpingsproces beter verlopen.