2012 Bodegas Martué Syrah Campo de la Guardia

De druif Syrah, in een aantal landen Shiraz genoemd, werd tijdens de Kruistochten vanuit het Midden-Oosten naar Frankrijk gebracht. Over herkomst van de druif doen veel geruchten de ronde, bijvoorbeeld dat de druif afkomstig is uit de Iraanse stad Shiraz. Uit genetisch onderzoek blijkt echter dat de druif voortkomt uit twee druivensoorten uit Zuidoost Frankrijk - Dureza en Mondeuse blanche. De Shiraz geeft vaak elegante en levendige wijnen, met een typisch gerookt aroma, kruidig, met zwarte peper, menthol, kaneel, anijs, fruitig (zwarte bessen, frambozen, kersen), pure chocolade, koffie, rozijnen en vanilletonen. De Shiraz laat zich goed mengen met Cabernet Sauvignon en Cinsaut. Syrah is de druif van de grote Rhônewijnen, Hermitage en Côte Rôtie inbegrepen. Het terroir heeft een enorme invloed op de smaak van een wijn gemaakt van de syrah druif. Een Australische, Zuid-Afrikaanse, Spaanse of Franse Syrah zijn niet vergelijkbaar in de nuances. De power, de kerst en de peper zijn in alle gevallen wel goed te herkennen. Probeer het maar eerns zelf door een prachtige Syrah van Cave de Tain uit de Hermitage of een fraaie Olifantsberg Syrah te proeven. Verschillend maar toch duidelijke overeenkomsten.

Het gebied Castilla-La Mancha strekt zich uit over de hele zuidelijke helft van Spanje's Centrale Meseta . Het is acht miljoen ha (80.000 vierkante km) groot en bevat vijf provincies: Albacete , Ciudad Real , Cuenca , Guadalajara en Toledo . Het heeft ook vier D.O .'s: Méntrida , La Mancha , Valdepeñas en Almansa . Castilla-La Mancha produceert 50% van de totale Spaanse wijnproductie (18 miljoen hl) en 's werelds meest voorkomende wijnstok ( airén ) is alleen hier aangeplant: zo groot is de autonomia dus.

Castilla-La Mancha wordt begrensd door bergen en rivieren. In het noorden vormt de Taag (el Tajo ) een natuurlijke grens met Madrid en in het zuiden toe stroomt de rivier Guadiana langs Valdepeñas , ten noorden van de grens met Andalucía . De grote vlakte is omringd met bergketens: Sierra de la Calderine in het noordwesten, Sierra Mestanza in het zuidwesten, Loma de Chiclana in het zuiden, Sierra de Alcaraz in het zuidoosten en Sierra de Cuenca in het noordoosten. Deze hoogvlakte is echter zo groot dat zelfs deze natuurlijke beschermpunten de wind niet kunnen tegenhouden. De bekende windmolens van La Mancha zijn daar het bewijs van. De winters zijn hier ijskoud en de zomers bloedheet.

Behalve de riviervalleien is de vlakte aflopend van noord ( 700 m ) naar zuid ( 500 m ) en dan weer stijgend tot 700 m richting Valdepeñas . De centrale Meseta ligt ongeveer op eenzelfde hoogte. Als men door het centrum van Castilla-La Mancha rijdt, ziet men tot zover het oog reikt alleen maar vlakten en in de verte bergtoppen. Kleine, witgewassen dorpjes met karakteristieke korte, gedrongen windmolens, en omgeven door steeds grotere wijngaarden, doemen steeds weer op.

In Spanje en in het buitenland moeten ' aficionados ' (wijnliefhebbers) erkennen dat op de hoogvlakte van La Mancha een stille revolutie heeft plaatsgevonden. Een nieuwe generatie rode wijnen, vooral van de D.O .'s Almansa , La Mancha en Valdepeñas krijgen er op de exportmarkten heel wat goede vrienden bij. Intussen werpt moderne technologie een nieuwe kijk op de productieve airén-druif . Bij lage opbrengst, vroege oogst (behoud van zuren ), en koude, zachte gisting kan ze moderne-stijl , hoog-volume en goedgeprijsde droge en half-droge witte wijnen geven. Een van de redenen waarom de wijn tegen concurrerende prijzen verkocht kan worden is dat het werk op de wijngaard tot een minimum aantal dagen beperkt blijft, in vergelijking met Noord-Spanje is dat ongeveer de helft. De druiven zijn inderdaad zo gezond dat de meeste wijn zo organisch is als mogelijk is in de wijnbouw, want behandelingen met insecticiden en andere sproeimiddelen zijn vrijwel niet nodig.

De relatief goedkope grondprijs verklaart waarschijnlijk waarom veel van Spanje's grootste wijnbedrijven zich hier in de loop van de jaren '70 en '80 gevestigd hebben. Ze brachten nieuwe technologie mee en profiteerden volop van de onafgebroken zonneschijn waarin de hoogvlakte dag in dag uit baadt.

In wijnopzicht blijft een groot deel van Castilla-La Mancha toch zo goed als onondekt . De autonomia is de geschiedenis ingegaan als een massaproducent van slobberwijnen die bestemd waren voor vermenging, destillatie en plaatselijke consumptie. We mogen echter niet vergeten dat daar ook vraag naar was.